Persoonlijk

Leven met een angststoornis

Ik heb dit artikel twee jaar geleden geschreven. Ik zat toen een langere periode niet lekker in mijn vel. Ik heb namelijk last van een angststoornis. De ene keer gaat het wat beter dan de andere keer, en toen ik dit artikel schreef had ik een moeilijke periode. Ook vertel ik hoe het nu gaat met de angsten, omdat ik er graag eerlijk over wil zijn. Ik hoop dat ik er andere mensen mee kan helpen!


Ik heb weleens van die periodes dat het allemaal even niet zo fijn gaat, de ene keer duurt zo’n periode alleen wat langer. Toen ik dit artikel schreef zat ik in een vrij moeilijke periode, die wel wat langer duurde.
Veel mensen weten van mij ondertussen wel dat ik chronisch ziek ben, maar naast dat heb ik ook last van een angststoornis. Dat is ook niet iets wat ik van de daken schreeuw en weten maar heel weinig mensen dat. Momenteel is de angststoornis vrij veel aanwezig, en heb ik er in mijn dagelijks leven best veel last van.

Deze blogpost staat dan ook al meer dan een half jaar klaar in mijn concepten om online gezet te worden, maar omdat deze erg persoonlijk is twijfelde ik heel erg om deze dan ook te publiceren.
Het is ook niet iets waar ik graag over praat, dus om hierover te schrijven vind ik ontzettend spannend en heb daarom ook lang getwijfeld of ik het zal doen. Maar ik wil er toch graag een stukje over schrijven, omdat er toch misschien wel mensen zijn die zich hierin herkennen.

Laat ik eerst maar even beginnen om te vertellen wat een angststoornis is.
Een angststoornis komt bij ongeveer 20% van de Nederlanders voor, vrouwen hebben vaker last van angststoornissen dan mannen.

Je hebt verschillende soorten angststoornissen, zelf heb ik veel angst om ziek te worden (hypochondrie), smetvrees of dat er iets met mijn dierbaren gebeurd, veel piekeren en echt angstig voelen zonder dat er een aanleiding voor is.

Nu denk je misschien: maar iedereen is hier toch angstig voor? Ja, maar bij een angststoornis gaat het allemaal net iets heftiger. Ik kan deze angst en gedachtes dan niet meer loslaten of onder controle houden. Waardoor ik dus constant aan het piekeren ben en daardoor slecht slaap en lichamelijke klachten krijg. Op zo’n moment van angst ben ik er zelf ook echt van overtuigd dat ik ziek ben, of dat er iets ergs gaat gebeuren.
Voor mijn omgeving is dat natuurlijk ook niet fijn, want ik ben daardoor net wat meer prikkelbaarder dan dat ik zou willen.

Klachten die kunnen voorkomen bij een angststoornis:
Hoofdpijn
Buikpijn
Problemen met slapen
Een bang voorgevoel
Geen zin in eten
Concentratie problemen
Prikkelbaarheid
Bezorgdheid
Nervositeit
Spanning en onrust

Tijdens zo’n angst of paniek aanval komen er vaak ook lichamelijke klachten zoals:
Hartkloppingen
Zweten
Pijn of beklemmend gevoel op de borst. Waardoor mensen vaak denken dat ze een hartaanval hebben.
Ademnood of het gevoel dat je stikt.
Duizeligheid of het gevoel hebben flauw te vallen.
Trillen
Misselijkheid
Diarree
Angst om controle te verliezen
Een gevoel van onwerkelijkheid.
Een doof gevoel of tintelingen in armen en benen
Hyperventilatie


Oorzaak van een angststoornis

De oorzaak van een angststoornis ontstaat door een combinatie van biologische, sociale en psychische factoren.

In bepaalde families komen angststoornissen meer voor dan bij andere, het heeft te maken met erfelijke aanleg maar ook met de opvoeding. Vaak begint een angststoornis naar een aangrijpende gebeurtenis.
Maar ook leuke gebeurtenissen kunnen een aanleiding zijn voor het krijgen van een angststoornis zoals een huwelijk of het krijgen van een kind.

Persoonlijke eigenschappen zijn ook van invloed of iemand wel of niet een angststoornis krijgt.
Als iemand bijvoorbeeld slecht voor zichzelf kan op komen of moeilijk zijn gevoelens kan uiten, of als ze juist altijd problemen en conflicten uit de weg gaan.

Praten
Zelf weet ik al een hele tijd dat ik last heb van een angststoornis, wat bij mij erg goed helpt is om er over te praten.
Praten lucht op, al snap ik best dat je liever niet over je angsten praat.
Zelf praat ik veel met Michel maar omdat ik merkte dat dit ook niet altijd genoeg oplucht en ik hem ook niet altijd weer met mijn problemen wil lastig vallen, ben ik opzoek gegaan naar hulp. Want je hoeft je echt niet te schamen voor een angststoornis en hulp zoeken is juist goed!
Ik ben afgelopen jaar ook weer een aantal keer naar de psycholoog gegaan en dat hielp wel, er fijn over praten en iemand die je echt begrijpt.

Bij mij is de angststoornis waarschijnlijk ontstaan doordat ik al sinds mijn 11e chronisch ziek ben, en hierdoor helaas veel heb meegemaakt op het emotionele vlak.
Ik heb al jaren lang dat ik soms periodes echt veel last heb van mijn angsten, waarom dat dan zo is? Dat weet ik ook niet, er hoeft soms maar iets kleins te gebeuren of ik hoef maar iets “raars” aan mijn lichaam te voelen en ik zit meteen in de paniek modus. En dat duurt soms vrij lang voordat ik daar weer vanaf ben.
Ik heb gelukkig ook vaak goede periodes en met de juiste hulp krijg ik het misschien wel helemaal onder controle!


Deze blogpost is van twee jaar geleden, maar hoe gaat het nu met de angststoornis?
Het gaat het ene moment beter dan het andere moment. Nu in deze corona tijden ben ik zelf wel erg bang om ziek te worden, of dat de mensen waar ik om geef erg ziek worden. Vooral in het begin van deze crisis was de angst heel erg. Maar nu gaat dat wel iets beter, de ene dag heb ik het beter onder controle dan de andere dag. Hoewel ik in mijn vorige blogpost schreef over de rust in mijn hoofd, dat heb ik ook wel op het gebied van andere dingen in mijn leven. Maar de angst om ziek te worden blijft wel altijd door mijn hoofd rond spoken. Maar ik denk dat momenteel iedereen daar wel last van heeft.
Ik ben extra voorzichtig met alles wat ik doe, en vooral met de dingen die van buiten het huis komen. Doordat ik last heb van smetvrees worden alle spullen extra schoongemaakt, Michel zegt soms dat ik daar iets te overdreven in ben. Maar voor mijn gevoel is het goed zoals ik het wil doen. Dat geeft mij dan weer meer rust. Michel werkt ook nog gewoon en komt voor zijn werk op verschillende plekken, dat maakt het voor mij soms ook wel moeilijk. Omdat ik dan bang ben dat hij besmet raakt met het virus.

Nu bekent is geworden dat op 11 mei de kinderen weer naar school toe mogen, merkte ik als eerste meteen weer erge angst in mijn lichaam. Ik dacht “Nee, dat wil ik echt nog niet” en ik schoot meteen in de angstmodus en werd er erg onrustig en verdrietig van. Ik heb mezelf toen weer rustig gekregen door een meditatie te doen en de rust in mezelf terug te zoeken.
Dat lukte gelukkig wel weer een beetje, en ik probeer me nu vooral op het positieve te richten. Voor de kinderen is het namelijk wel fijn dat ze weer even naar school toe mogen, weer even contact met andere kinderen. Daar probeer ik nu mijn aandacht vooral op te richten. Ook al blijft dat onrustige gevoel van angst toch wel door mijn lichaam gaan. Ik denk dat als eenmaal de kinderen weer naar school gaan, het vertrouwen vanzelf weer terug komt.

Ik probeer dus elke dag sterk te blijven en positief te zijn. Dat houdt de angst hopelijk wel onder controle. Ondertussen ben ik ook bezig met alle gebeurtenissen uit het verleden die de angststoornis veroorzaakt kunnen hebben een plek te geven. En dat gaat ook elke keer weer een stapje beter.

Ik wil ook nog even zeggen dat je je echt niet hoeft te schamen voor je angsten en praat erover, praten helpt en lucht op! En nogmaals geef ik je de tip om te gaan mediteren, want echt dat helpt ook om de rust in jezelf te vinden.


Weet dat je niet alleen bent

Liefs, Stefanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

5 × 1 =

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten