Persoonlijk

Mijn verhaal (deel 1)

Ik heb lang getwijfeld of ik mijn verhaal online zou delen met iedereen. Het is namelijk een heel erg persoonlijk verhaal over hoe bij mij het chronisch ziek zijn begonnen is.

Waarom zet ik mijn verhaal dan online? Omdat ik het tijd vond om mijn verhaal te vertellen, ik heb mezelf hier jaren lang voor geschaamd en weten maar weinig mensen dit over mij. Maar ik merk dat ik na 20 jaar hier nog behoorlijk last van heb, en om alles een plek te kunnen geven in mijzelf vond ik dat het tijd werd om alles van mij af te typen. En hopelijk dit deel van mijn leven voorgoed achter mij te laten.
En misschien kan ik met mijn verhaal ook wel weer andere mensen helpen.

Hooggevoelig
Als klein meisje was ik al anders als andere kinderen. Ik was heel verlegen, ik vond veel dingen eng en was toen al angstig voor veel dingen. Vooral nieuwe situaties ging ik liever uit de weg. Als klein meisje was ik ook al vaak ziek en moe, maar toen werd daar niet zoveel achter gezocht en moest ik maar gewoon doorgaan. Achteraf gezien komt het waarschijnlijk allemaal doordat ik hooggevoelig ben, hooggevoeligheid krijg je niet, maar je wordt er al mee geboren. Ik kon dus nooit tegen prikkels, door die prikkels werd ik angstig en ik voelde zoveel in mijn kleine lijfje en hoofd maar ik kon het nooit uitleggen en alle prikkels verwerken lukte ook niet goed.

Niet meer kunnen
Rond mijn 11e ik denk ook toen de pubertijd zijn intrede deed, werd het allemaal nog erger. Ik was moe en ik kon niet meer normaal functioneren. Ik voelde me ziek, moe, en zoveel andere dingen in mijn lichaam die ik gewoon niet kon uitleggen. Ik zei dan ook altijd tegen mijn moeder “jullie begrijpen mij niet”
Maar ik begreep het zelf ook niet, alleen maar dat ik rust wilde in mijn hoofd en lichaam en wilde slapen. Ik zat toen in groep 7 en naar school gaan was gewoon echt teveel. Ik kon het niet meer, en toen wilde ik het ook niet meer. Ik werd natuurlijk altijd gedwongen om toch te gaan, want ja je bent een kind en je moet naar school. Je bent nog jong, dus dat moe zijn en pijn hebben zal allemaal wel meevallen. Waarschijnlijk wil je gewoon niet naar school. Omdat ik dus ook vaker ziek thuis was, kreeg ik op school ook veel onbegrip van andere kinderen. Dat maakte het er allemaal niet beter op, de prikkels die ik daarvan kreeg verergerde mijn lichamelijke klachten.
Toen ik in groep 8 zat, dachten mijn ouders dat het misschien beter was als ik het laatste schooljaar naar een andere basisschool zou gaan, in de hoop dat het daar beter zou gaan..
Ondertussen in die periode overleden mijn twee opa’s kort na elkaar. Ook weer twee gebeurtenissen die erg veel invloed hebben gehad op mijn klachten. Al die gevoelens, prikkels, klachten het was gewoon teveel. En een andere basisschool was dus ook geen oplossing geweest voor mijn problemen.

Boosheid
Ondertussen ging de strijd thuis ook gewoon door om mij naar school te laten gaan, want naar school gaan moet. En als kind heb je niks te willen of te zeggen. School hoort erbij. Maar hoe leg je als kind uit dat je je zo anders voelt? Zo moe, zo ziek, zoveel prikkels in je lichaam. Het werd gewoon niet geloofd. Ik zat bijna wekelijks bij de huisarts, maar omdat er lichamelijk verder niks gevonden werd waaruit bleek dat ik ziek was, begon de huisarts ook te denken dat ik het allemaal verzon.
Dat maakte mij erg verdrietig, ik was ook veel boos en had veel ruzie thuis. Elke dag opnieuw jezelf verdedigingen omdat je je gewoon te ziek voelt om iets te doen. Ik weet dat ik mezelf in die periode heel erg alleen heb gevoeld. Er was niemand, maar echt niemand die mij echt geloofde. Mijn moeder deed wel haar best hoor, en voor haar was het ook allemaal erg moeilijk. Maar toch zo voelde het voor mij op dat moment niet.
Er waren zelfs familieleden die zich er mee gingen bemoeien en zeiden “pas maar op, dadelijk sturen ze je naar een internaat, dan heb je geen keus meer en moet je wel naar school.”
Hoe denk je dat zulke uitspraken zijn voor een meisje van 11/12? Enorm pijnlijk vooral omdat ik voor mijn gevoel niks verkeerds deed als alleen maar voor mijzelf opkomen omdat ik mij zo anders voelde.


Ik werd naar allerlei instanties gestuurd om te kijken of er ergens psychisch iets niet goed was ofzo. Maar uit elk onderzoek kwam er niks uit. Maar goed dat wist ik zelf ook wel, want ik verzon mijn klachten niet!

Op het moment dat ik naar de middelbare school ging, veranderde er niet zoveel. Maar daar vertel ik de volgende keer over, anders wordt deze blogpost wel heel erg lang.

Liefs, Stefanie

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

4 × drie =

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten