Persoonlijk

Mijn verhaal (deel 2) * De middelbare school*

In deze blogpost kun je deel 2 lezen over hoe het chronisch ziek zijn allemaal begonnen is. Deze gaat over mijn tijd op de middelbare school en dat was ook een moeilijke tijd.

Op het moment dat ik naar de middelbare school ging, veranderde er niet zoveel. Ik was eigenlijk altijd ziek thuis en als ik wel op school was, deden de kinderen natuurlijk ook anders tegen mij. Je blijft toch het rare meisje dat altijd ziek thuis is. Maar de kinderen dachten natuurlijk ”Ze is niet ziek, ze blijft zomaar thuis, want zo vaak ziek zijn kan gewoon niet.” Vreselijk was dat, ik voelde me echt heel ongelukkig in die tijd.
In het 1e jaar van de middelbare school ben ik dan ook blijven zitten. Moet er wel even bij zeggen dat ik was blijven zitten op het feit dat ik gewoon teveel uren had gemist. Als het aan mijn cijfers gelegen had was ik gewoon overgaan. Want als ik wel op school was dan deed ik ook gewoon goed mijn best.

Vriendinnen
Toen ik voor de tweede keer in de 1e kwam op de middelbare school had ik wel een leuke klas, en daar had ik ook best veel vriendinnen. En even leek het erop dat ik vriendinnen had die mij gewoon accepteerde zoals ik was. En ze deden niet raar, tenminste niet tegen mij als ik weer eens ziek was. (Later bleek dat ze dat achter mijn rug om wel deden)

Mijn vriendinnen gaven gewoon netjes al het huiswerk door en hielpen mij door het jaar heen. Ook in het 2e jaar was ik veel ziek en heel vaak niet op school, maar ook toen hielpen mijn vriendinnen mij er doorheen. Ik probeerde een zo normaal mogelijke leven te hebben zoals andere van mijn leeftijd, ook al wilde mijn lichaam het vaak niet.
Maar in dat jaar (2002) overleed mijn oma, en daar kreeg ik weer een hele grote klap van.
Ik kreeg daar weer veel lichamelijke klachten van, toen ik in de 3e van de middelbare school kwam ging het echt niet meer. Ik was echt helemaal op.
Twee jaar lang was ik ver over mijn grenzen gegaan om een zo normaal mogelijk leven te hebben die meisjes van mijn leeftijd hadden.
Ik wilde rust, rust in mijn lichaam en rust in mijn hoofd. Ik kon op dat moment nog alleen maar veel op mijn bed liggen en negeerde alle telefoontjes en mailtjes die ik kreeg van vriendinnen. Ik kon het niet meer. Daar door kreeg ik natuurlijk onwijs veel onbegrip, wat natuurlijk ook logisch is denk ik.

CVS
Een tante van mij die eigenlijk ook altijd dezelfde soort klachten had als ik, woont in België en was daar bij een arts terecht gekomen die haar vertelde dat ze het chronische vermoeidheid syndroom heeft. Mijn tante vertelde erover tegen mij en mijn moeder, vervolgens ben ik op het internet gaan zoeken wat het precies was.
En toen ik daarover las, voelde ik mij opeens zo onwijs opgelucht, ik herkende mij helemaal in alle symptomen en verhalen die ik erover las. Ik begon te huilen en dacht ik ben niet gek. Er is echt een naam voor al mijn klachten. Na al die jaren onbegrip, ruzies voelde ik mij voor het eerst echt begrepen door iets.
Maar ik moest natuurlijk wel eerst zeker weten dat ik het ook had, na een zoektocht op internet kwam ik bij een biologisch medisch arts terecht in Utrecht.
Ik maakte een afspraak en samen met mijn ouders ging ik er naar toe.
Ik kreeg heel veel vragen, moest veel buisjes bloed laten prikken en allerlei andere onderzoeken.
En uiteindelijk kreeg ik de diagnose CVS van hem. Zwart op wit op papier.
Ik was echt niet gek, maar chronisch ziek.

Onbegrip
Ondertussen dat alle onderzoeken in Utrecht aan de gang waren, was er natuurlijk ook nog school.
Op dat moment kon ik echt niet meer naar school en begon de strijd met school. Mijn ouders wilde graag dat ik dan thuis mijn schoolwerk kon maken. Er moesten daar toch manieren voor zijn?
Maar school weigerde alle hulp, en wilde absoluut nergens aan mee werken. En bleven maar moeilijk doen.
Totdat het einde van het schooljaar naderde en ja ik was al ooit blijven zitten, dus lieten ze mij toen weer zitten en moest ik van school af. Kwamen ze mooi met een goed excuus van mij af.
Mijn ouders zijn ook nog bij de leerplichtambtenaar moeten komen, omdat ik zo vaak niet op school was. De diagnose CVS kwam toen ook net op tijd. En de leerplichtambtenaar had er begrip voor. En wenste mij veel beterschap en succes voor de toekomst. Was de diagnose er toen niet geweest dan was de kans groot geweest dat mijn ouders een flinke boete hadden moeten betalen, omdat ik zo vaak niet op school was geweest.
Op school werd er ook in de klas verteld over wat ik had, maar daar kwam echt totaal geen begrip voor. Ik weet nog dat ik een meisje van school sprak en ze zei “cvs? Nooit van gehoord, is vast gewoon een verzinsel van je” die woorden raakte mij enorm.
Van alle vriendinnen waarvan ik dacht dat het echt vriendinnen waren bleef er eigenlijk niemand over. Want ik was altijd moe en ziek. Ik kon toch nooit iets mee gaan doen, en moest vaak nee antwoorden. Tja dan ben je ook niet leuk om nog mee om te gaan..

Uiteindelijk ben ik toen helemaal gestopt met school, dat gaf mij wel iets meer rust in mijn hoofd.

Van mijn 11e tot 16e stond ik iedere dag onder grote spanning, van onbegrip en mezelf gewoon machteloos voelen.
Elke dag strijd, niemand die mij leek te begrijpen, denken dat ik gek ben. Terwijl ik ergens zelf ook wist dat het niet zo was,  ik voelde zelf dat mijn lichaam het niet meer kon, en alleen maar rust nodig had. Alle prikkels iedere dag weer…

Zo dat was weer een lang verhaal, de volgende keer vertel ik over hoe het na de middelbare school is gegaan tot nu.

Liefs, Stefanie

Mijn verhaal (deel 1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

19 − 8 =

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten