Persoonlijk

Mijn verhaal (deel 3) *Moederschap*

Dit is alweer deel 3 van mijn verhaal. In deel 1 kon je lezen hoe het chronisch ziek zijn allemaal begonnen is en in deel 2 vertelde ik over mijn middelbare school periode. In dit deel vertel ik over het gegaan is na mijn middelbare school tot nu.

Nadat ik besloot om helemaal te stoppen met school zagen mijn dagen er eigenlijk altijd hetzelfde uit. Ik kon nu zelf kiezen hoe mijn dagen eruit gingen zien, en al had ik natuurlijk daar ook niet zoveel keus in, want mijn dagen bestonden vooral uit veel rusten. Want ik was moe, soms zo intens moe. Daarbij was ik ook nog steeds vaak ziek.
Om toch sociaal bezig te blijven begon ik met oppassen. Mijn zus paste al een tijdje op twee jongetjes die bij ons achter woonde. Maar mijn zus kreeg het drukker met school en haar vriendje dus ze had niet meer zoveel tijd om op te gaan passen. Toen heb ik het van haar overgenomen, eerst alleen in de avond, de kindjes naar bed brengen en daarna lekker genieten van de rust. De kindjes raakte erg vertrouwd met mij, dus later ging ik ook weleens even overdag oppassen. Dat vond ik erg leuk om te doen, en alhoewel het ook wel een hoop energie koste, gaven die kinderen mij ook weer energie om door te gaan. Later ging ik ook oppassen bij de buren van de jongetjes. Ik weet nog dat toen ik daar voor de eerste keer kwam, de moeder vertelde dat de oudste zoon nogal verlegen was. Maar ze verbaasde zich er al meteen over dat het jongetje meteen naar mij toe kwam om samen te spelen. Dat vond ik toen erg bijzonder. Ik kreeg dan ook te horen dat ik voor de kinderen een bepaalde rust uitstraalde dat ze erg fijn vonden.

Michel
Zo paste ik dus regelmatig op en ik vond het heel fijn om te doen omdat ik zo toch sociaal bezig was. Ik had op dat moment eigenlijk helemaal geen vrienden meer, dus dat was vaak ook wel erg eenzaam.
Ik durfde eigenlijk ook jarenlang niemand meer echt goed toe te laten, bang dat ze uiteindelijk toch weer weg zouden gaan. Ik had via internet wel contact met andere CVS lotgenoten, ik was actief op een forum voor mensen met CVS. Dat vond ik ook heel fijn, omdat ik zo de ervaringen van anderen kon lezen en mijn verhaal daar ook kon delen.
Met een ander lotgenootje belde ik ook regelmatig en ik vond dat contact ook erg fijn. Toen wij voor de eerste keer gingen afspreken nam ze een goede vriend van haar mee. En die goede vriend was Michel. En vanaf dat moment, ik was toen 18 jaar veranderde alles. Michel en ik hadden meteen al een goede klik. En eigenlijk ging alles toen heel snel en kregen we al snel een relatie. Voor het eerst in jaren kon ik eindelijk helemaal mezelf bij iemand zijn. Dat gevoel was echt nieuw voor mij. Maar echt super fijn.
Met mijn vermoeidheid en lichamelijke klachten ging het helaas niet zo goed, en had ik ook nog veel slechte dagen vol met paniekaanvallen, maar door Michel kon ik doorgaan en hij gaf mij elke keer weer die kracht om door te gaan. Hij ging mee naar specialisten, ziekenhuis bezoeken en steunde mij met alles. Wij kennen elkaar nu 14 jaar en in die 14 jaar heb ik echt hele moeilijke dagen gehad. Maar Michel liet zich niet wegjagen.


Zwanger
In 2010 zijn we getrouwd, ik was toen zwanger van onze eerste dochter Jennifer. Ik wilde ondanks mijn chronische vermoeiheid toch graag een kindje. Ik wist gewoon dat dit was wat ik wilde, mijn roeping was het om moeder te worden. Dus ondanks alles koos ik ervoor om een kindje te krijgen. En wonder boven wonder ging mijn zwangerschap heel erg goed. Ik zat lekker in mijn vel en had zelfs wat meer energie. De bevalling ging ook super goed, zelfs super snel en geen problemen. De eerste maanden waren wel vrij zwaar, dat is natuurlijk voor alle nieuwe ouders zo. Maar ik maakte ook zo mijn eigen schema en zodra Jennifer ging slapen, ging ik ook rusten. Michel zorgde in de avond en nacht voor Jennifer zodat ik toch mijn rust kreeg. En dat ging allemaal prima.
Alles ging zelfs zo goed dat ik aan het aandurfde om nog een keer zwanger te worden, en ook die zwangerschap ging heel goed. Het leek wel of mijn lichaam juist door al die hormonen goed kon functioneren. En ook deze bevalling ging super goed. En werd op 22 mei 2012 Katie geboren. Het aanpassen van één naar twee kinderen ging ook goed. En ik zat lekker in mijn vel. Ik had natuurlijk ook nog wel moeilijke dagen er tussen zitten en ook echt dagen erbij dat ik dan dacht, waar ben ik aan begonnen? Maar de kinderen gaven mij elke keer weer kracht om door te gaan.

Eerlijk zijn
De kinderen weten eigenlijk ook niet beter dan dat ik vaak moe ben en altijd even moeten rusten. Zo is dat in ons gezin eigenlijk heel normaal geworden. Al voel ik mezelf wel regelmatig schuldig, als ik weer eens te moe ben of te ziek voel om iets mee te gaan doen. En ook als ik psychisch niet lekker zit, is het soms ook wel erg lastig. Ik leef die dagen dan vooral veel in mijn hoofd met mijn gedachtes en dan zijn alle andere prikkels gewoon echt teveel. Dat zijn wel hele moeilijke dagen.
Ik ben wel altijd heel eerlijk naar mijn kinderen toe over hoe het met mij gaat. Als het even niet zo goed gaat en ik op bed moet liggen komen ze vaak nog even knuffelen en vragen hoe het gaat. Ook weten ze dat ik soms echt last kan hebben van angsten. Ik praat er gewoon over, omdat ik hun wil leren dat het heel goed is om over je gevoelens te praten. En dat je je zeker nergens voor hoeft te schamen.

Hoe gaat het nu na al die jaren met mij?
Lichamelijk heb ik nog steeds vele ups en downs, er zijn dagen bij dan voel ik me fit en er zijn ook dagen bij dat ik het liefst de hele dag in bed wil blijven liggen. dan ben ik zo moe en heb ik overal pijn dat ik denk, zoek het vandaag maar allemaal lekker zelf uit. Ook psychisch is het vaak niet altijd even makkelijk. Mijn angsten kunnen op sommige dagen echt erg aanwezig zijn en dat maakt het ook moeilijk. Maar zoals ik al eerder verteld heb, ben ik echt hard bezig om al die angst gedachtens onder controle te krijgen en dat lukt gelukkig steeds beter. Ik ben echt mijn weg aan het vinden in dit leven, en ik kom er steeds meer achter dat ik veel meer ben dan dat meisje van vroeger die zich eenzaam, alleen, ziek en onbegrepen voelde. Want eerlijk is eerlijk van mijn 11e tot 18e heb ik geen “normaal” leven gehad zoals andere, en dat geeft vaak toch nog wel een gemis. Ik heb nu geprobeert mijn verhaal te vertellen, maar eigenlijk zijn mijn echte gevoelens over die tijd niet eens in woorden te omschrijven. Zo intens moeilijk was het. Het leek jarenlang alsof ik opgesloten zat in mijn eigen lichaam, ik wilde wel verder en een normaal leven hebben. Maar mijn lichaam wilde dat niet. Maar het is tijd, tijd om dat allemaal los te laten. En dat gaat mij lukken want ik ben sterk. Ik heb na al die jaren wel bewezen naar mijzelf toe dat ik sterk ben. Alles wat ik wil kan ik bereiken.

Positief in het leven staan, dat is wat ik wil en dat elke dag ❤

Liefs, Stefanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

20 − acht =

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten