Persoonlijk

Waarom het de laatste tijd wat stiller is

Het is al een tijdje stil op mijn blog, het gaat namelijk de laatste tijd even niet zo fijn met mij. Want ondanks dat ik online wat stiller ben, is het in mijn hoofd zeker niet stiller geworden.


Het gaat de laatste tijd even niet zo fijn met mij, ik heb al vaker verteld dat ik last heb van een angststoornis. En soms dan heb ik er periodes meer last van, net zoals nu.
Ik heb ook al eerder verteld dat ik tijdens een wandeling in Juni ineens een paniekaanval kreeg, later bleek ook dat Jennifer op dat moment een ongelukje op school had gehad en ook in paniek was. Voor mij was die paniekaanval die ik toen kreeg zo’n angstig moment dat paniek op een of andere manier ervoor heeft gezorgd dat ik een angst heb gekregen om alleen te gaan wandelen. Doordat ik heel gevoelig ben voor angsten hoeft er maar iets te gebeuren waardoor de angst en paniek getriggerd wordt. 
En momenteel voer ik dus een gevecht tussen mezelf en de angst. Dat kost ook weer veel energie en is emotioneel best zwaar. Iedere ochtend begint het weer opnieuw.

Waarom?
Als ik samen met iemand ben, heb ik er totaal geen last van. Dan voel ik me gewoon veilig en kan ik zonder paniek wandelen. Maar zodra ik alleen ben, krijg ik het benauwd en voel ik de paniek op komen. Waarom? Ik weet het niet precies. Ik denk dat het komt omdat ik bang ben dat er iets gebeurd als ik alleen ben. Ik ben het vertrouwen in de medemens een beetje kwijt geraakt denk ik. Bang dat er iets gebeurd tijdens het wandelen en dat ik hulp nodig heb van andere mensen? Ik wil namelijk zelf graag de controle overal overhouden. En het idee dat dat dan niet zo kunnen geeft angst en paniek denk ik? Ik weet het zelf ook even niet zo goed waarom. 

Paniek
Ik moet van mezelf wel gewoon naar buiten blijven gaan, iedere ochtend breng ik ook mijn dochters gewoon een stukje naar school. Maar als ik daarna weer alleen terug naar huis moet lopen kan er al voor zorgen dat ik meteen paniek krijg. Heel vervelend is dat. Ik denk ook juist dat ik er niet meer tegen moet vechten maar moet gaan accepteren dat de angst er nu eenmaal is. Ik moet door de paniek heen. Maar dat is veel makkelijker gezegd dan gedaan. Juist omdat zo’n paniekaanval zo angstig is.
Ik zal proberen uit te leggen wat ik op dat moment voel. Mijn hart begint sneller te kloppen, ik voel mijn ademhaling heel hoog zitten. Op dat moment is het al heel moeilijk om weer rustig te gaan ademen. Lukt dit niet dan begint de paniek. Ik ga helemaal trillen, ik voel mijn benen bijna niet meer en het lijkt alsof ik iedere moment kan gaan omvallen. Ik wil dan het liefst zo snel mogelijk naar huis. En dat doe ik dan ook. Soms lijkt dan een stukje wat maar 1 minuut lopen is alsof ik er een uur over doe. Het is een heel angstig gevoel. Maar ben ik weer thuis, dan is de paniek bijna meteen weer weg. Wel barst ik thuis dan in tranen uit omdat het gevoel zo angstig is. En juist omdat die paniek zo angstig is, ben ik nu elke keer zo gefocust op dat gevoel als ik alleen ben. Bang dat de paniek weer komt. En dat is fout natuurlijk. Ik moet nu weer leren om ook vertrouwen in mezelf te krijgen. En met kleine stapjes gaat dat ook weer lukken. 

Ik baal wel heel erg dat ik nu weer zoveel last van angsten heb, juist om het zo goed leek te gaan. Ik voelde mezelf zo krachtig en sterk. Ik dacht dat ik eindelijk gewonnen had van de angsten. Maar toch, er hoeft maar iets te gebeuren en ik val weer even terug.
Maar ik weet ook dat ik sterk genoeg ben om ook hier weer overheen te komen, met kleine stapjes gaat dit mij ook weer lukken. Ik moet ook hier weer lessen uit leren en ik vertrouw erop dat ik hier ook weer sterker uit ga komen.
Het heeft gewoon even tijd nodig en die tijd geef ik mezelf ook.


Spannend
Ik vind het wel heel spannend om hierover te vertellen, ik schaam mezelf er ook wel een beetje voor en ik twijfelde ook heel erg of ik dit wel moest delen. Maar waarom ook niet? Zoals ik al vaker verteld heb. Erover praten lucht op. En het is eigenlijk niks om voor te schamen. Voor mensen die hier totaal geen last van hebben zullen misschien wel denken “Wat een aansteller zeg, ga gewoon wandelen en stel je niet aan” Maar helaas is het allemaal niet zo makkelijk. Angst en Paniek kunnen iemands leven echt beheersen. Gelukkig krijg ik veel steun van Michel, die mij er steeds weer doorheen praat als ik weer even een moeilijk moment heb. Dank je wel Michel!♥

Ik weet gewoon dat ook deze angst weer weggaat. Ik ben sterk genoeg, ik moet het gewoon accepteren dat het nu weer even aanwezig is. Niet teveel aandacht aangeven. En juist de aandacht geven en alle positieve dingen in het leven. Want er is zoveel moois in het leven en daar ben ik heel dankbaar voor. Ik ben krachtig en sterk ♥

Liefs, Stefanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

15 − zes =

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten